Barua Toka Zanzibar

Kila mwaka, tarehe kumi na tano Julai, Halima hufungua kasha dogo la mbao lililojaa barua za zamani. Karatasi zimekunjika, wino umefifia kwa miaka, lakini maneno yaliyomo bado yanavuma kama mawimbi ya bahari ile iliyowahi kuwatenganisha yeye na Juma.

Walikutana Bagamoyo, majira ya kiangazi, alipokuwa kijana mdogo aliyefika kutoka Zanzibar kufuatilia biashara ya karafuu. Halima aliuza samaki sokoni; Juma alinunua samaki wake kila siku, ingawa wote wawili walijua vyema kwamba si samaki aliokuwa akiwafuata. Kiangazi kile kikawa cha bahari, cha jua la jioni, na cha ahadi zilizosemwa kwa sauti ya chini kwenye ufuo.

Lakini kiangazi kinaisha, na Juma alilazimika kurudi Zanzibar — mama yake alikuwa mgonjwa, na biashara ilikuwa upande ule wa bahari. 'Nitakuandikia,' aliahidi, akishika mikono yake pale bandarini. 'Kila mwezi. Na siku moja nitakuja kukuchukua, si kwa meli ya biashara, bali kwa meli ya harusi.' Halima aliamini, kwa sababu mapenzi ya kwanza hayajui namna ya kutokuamini.

Na barua zilikuja, kweli. Kila mwezi, meli iliposhika nanga Bagamoyo, mvuvi mmoja alimletea bahasha yenye harufu ya karafuu na chumvi. Halima alizisoma mara kumi kila moja, akizilaza chini ya mto wake usiku. Aliandika naye, akimwambia habari za soko, za mvua, za jinsi alivyohesabu siku kwa kutumia mawimbi. Bahari iliyowatenganisha ikawa ndiyo iliyobeba mapenzi yao mbele na nyuma.

Kisha barua moja — ile muhimu kuliko zote — haikuwahi kuvuka bahari. Ndani yake, Juma alikuwa amemwomba aje Zanzibar, meli ingekuja kumchukua tarehe fulani, na akingojea jibu lake tu. Lakini bahasha ile ilipotea baharini, au mikononi mwa mtu, hakuna ajuaye. Juma alisubiri jibu ambalo halikuja. Halima alisubiri barua ambayo haikufika. Kila mmoja alidhani mwenzake amechagua kusahau. Na kimya, kile kimya kikatili, kikaziba pale ambapo maneno yalipaswa kuwa.