Ahadi ya Mwezi Mpevu

Chini ya mwezi mpevu wa mwezi wa saba, kwenye kijiji kimoja cha Kilimanjaro, vijana wawili waliapiana ahadi ambayo dunia nzima ilikuwa imeshaahidi kuivunja. Amina na Faraji walikuwa wamekua pamoja tangu utotoni — walichunga mbuzi wamoja, walipanda miti mmoja, na kama ilivyo kawaida ya mioyo miwili inayolelewa jirani, walipendana kabla hata hawajajua neno 'mapenzi' lina maana gani.

Lakini Faraji alikuwa maskini, mtoto wa mkulima asiye na kitu ila mikono yake. Na Amina alikuwa mrembo wa kijiji, aliyetamaniwa na kila mwenye mali. Baba yake alipotangaza kwamba amemwahidi kwa tajiri wa mji wa jirani, dunia ya Amina ilizimika kama taa iliyopigwa na upepo. Hakuwa na sauti; msichana wa wakati ule hakuwa na sauti dhidi ya baba yake.

Usiku ule kabla ya kuozwa, walikutana mara ya mwisho chini ya mwezi mpevu, pale chini ya mnazi waliopanda wakiwa watoto. Faraji hakuwa na pete ya kumpa, wala mali ya kumshawishi baba yake. Alichokuwa nacho ni ahadi tu. 'Kila mwezi utakapopevuka,' alisema, akishika mikono ya Amina, 'nitasimama chini ya mnazi huu, nikikukumbuka. Na kama Mungu ana huruma, siku moja mwezi mpevu utatuunganisha tena. Usinisahau, Amina. Mimi sitakusahau kamwe.'

Amina aliolewa. Alihamishiwa mjini, kwenye nyumba kubwa yenye kila kitu isipokuwa upendo. Mume wake hakuwa mkatili, lakini hakuwa Faraji; na moyo unaojua tofauti hii hauwezi kudanganywa na dhahabu. Faraji naye aliondoka kijijini, akiapa kwamba angerudi siku moja akiwa mtu — si kwa ajili ya kiburi, bali kwa ajili ya ahadi. Alifanya kazi za sulubu mjini Tanga, akajifunza biashara, akajenga kutoka mikononi mitupu.

Na miaka ikapita chini ya miezi mingi mipevu. Kila mwezi ulipopevuka, popote alipokuwa, Faraji alisimama nje akiuangalia, akimkumbuka. Na mjini, Amina naye — akitoka nje kimya kimya usiku wa mwezi mpevu, akiutazama ule ule mwezi, akijua moyoni kwamba mahali fulani, mtu fulani alikuwa akiutazama pamoja naye. Mwezi ukawa daraja lao pekee, ujumbe wao usio na maneno.