Mvua ya Novemba

Kisha mvua zikakoma. Desemba ikaingia na jua kali, anga likawa bluu tupu bila hata wingu moja. Siku ya kwanza ya jua, Zainabu alisimama chini ya paa lile, akijua vyema kwamba hakuna sababu yoyote ya Rashidi kuja. Aliketi pale muda mrefu, akiliangalia anga safi kwa jicho zito. Ndipo alipogundua ukweli uliomshtua: alikuwa akiiombea mvua inyeshe. Si kwa ajili ya mvua — bali kwa ajili yake.

Siku ya tatu ya ukame, akiwa amekata tamaa kabisa, aliisikia ile sauti. 'Nilidhani sitakuona tena, ikiwa ni mvua tu inayotulazimisha tukutane.' Aligeuka kwa kasi. Rashidi alikuwa amesimama pale, lakini usoni mwake palikuwa na jasho la jua, si matone ya mvua. 'Nimekuwa nikija hapa kila siku,' akasema, sauti ikitetemeka kidogo. 'Mvua au jua, sikukosa hata siku moja. Kwa sababu siwezi kukaa nikisubiri anga liamue lini nitakuona uso wako.'

Zainabu alicheka na kulia kwa wakati mmoja, machozi na tabasamu vikichanganyika usoni. Siku ile, chini ya jua badala ya mvua, walisema hatimaye maneno waliyoyaficha msimu wote. Na tangu jioni ile, Zainabu aliipenda mvua — si kwa sababu ilibadilika kuwa nzuri, bali kwa sababu ilikuwa imemletea mtu aliyekuwa tayari kumsubiri hata pale mvua yenyewe iliposhindwa kufika.