Mvua ya Novemba

Kisha jambo lisiloelezeka likaanza. Kila mvua iliponyesha mchana, miguu yake ilimpeleka pale pale, chini ya paa lile lile. Na kila mara, Rashidi alikuwepo. Wakati mwingine walikuwa wamewahi kufika kabla hata ya mvua, wakijifanya hawajui ni kwa nini wamekuja. Novemba nzima ikawa msimu wa mikutano midogo isiyopangwa na mtu — maneno, vicheko, na kimya kitamu ambacho hakikuhitaji kujazwa.

Lakini hakuna aliyethubutu kusema kilichokuwa moyoni. Rashidi aliogopa kuuharibu urafiki ule adimu; Zainabu aliogopa kwamba labda alikuwa akijenga ndoto peke yake, kama alivyozoea. Kila walipoachana, kila mmoja alijikemea kwa kushindwa kutamka neno moja tu — neno lililokuwa zito kama mawingu ya mvua yenyewe.

Kisha mvua zikakoma. Desemba ikaingia na jua kali, anga likawa bluu tupu bila hata wingu moja. Siku ya kwanza ya jua, Zainabu alisimama chini ya paa lile, akijua vyema kwamba hakuna sababu yoyote ya Rashidi kuja. Aliketi pale muda mrefu, akiliangalia anga safi kwa jicho zito. Ndipo alipogundua ukweli uliomshtua: alikuwa akiiombea mvua inyeshe. Si kwa ajili ya mvua — bali kwa ajili yake.