Mvua ya Novemba

Zainabu hakuwahi kuipenda mvua. Ilimkumbusha siku ambazo hakutaka kuzikumbuka — siku za baba yake kuondoka, siku za nyumba tupu. Lakini mchana mmoja wa Novemba, akiwa amekwama chini ya paa la duka pale Posta, mvua ndiyo iliyompa zawadi ambayo asingeweza kamwe kuinunua.

Alikuwa amesimama pale kwa dakika kumi, akiangalia matone yakianguka kama yanamwaga simanzi yote ya moyo wake. Ndipo sauti ikamfikia kutoka ubavuni: 'Mvua ya Dar haina huruma. Inakushika siku ile ile umevaa nguo nzuri kabisa.' Aligeuka. Kijana. Tabasamu la utulivu, mkoba begani, naye amekwama kama yeye, wamefungwa na anga moja.

Rashidi — ndilo jina alilojitambulisha, na sauti yake ilikuwa na kitu cha kupumzisha moyo. Walizungumza kwa dakika ishirini walizolazimika kuzisubiri mvua ikate. Yeye anafanya kazi benki iliyoko kona; Zainabu anasomea ualimu chuoni. Mvua ilipopungua, kila mmoja alishika njia yake. Lakini akiwa daladala, Zainabu aligundua jambo la ajabu — alikuwa akitabasamu peke yake, kama mtu mwenye siri.

Kisha jambo lisiloelezeka likaanza. Kila mvua iliponyesha mchana, miguu yake ilimpeleka pale pale, chini ya paa lile lile. Na kila mara, Rashidi alikuwepo. Wakati mwingine walikuwa wamewahi kufika kabla hata ya mvua, wakijifanya hawajui ni kwa nini wamekuja. Novemba nzima ikawa msimu wa mikutano midogo isiyopangwa na mtu — maneno, vicheko, na kimya kitamu ambacho hakikuhitaji kujazwa.

Lakini hakuna aliyethubutu kusema kilichokuwa moyoni. Rashidi aliogopa kuuharibu urafiki ule adimu; Zainabu aliogopa kwamba labda alikuwa akijenga ndoto peke yake, kama alivyozoea. Kila walipoachana, kila mmoja alijikemea kwa kushindwa kutamka neno moja tu — neno lililokuwa zito kama mawingu ya mvua yenyewe.